Krocionóg krwawoplamy
Gatunek ten należy do gromady wijów (Myr/apoda), rzędu dwupar-ców (D/p/opoda) i rodziny krocionogowatych (B/an/u//dae). Występuje dość pospolicie w całym kraju, głównie w glebach wilgotnych i próchnicznych.
Osobniki dorosłe i larwy wyjadają nasiona, niszczą kiełki, objadają szyjki korzeniowe, korzenie, bulwy, kłącza lub nawet całe młode rośliny. Żer ich jest podobny do żerowania drutowców. Ciało krocionoga jest silnie wydłużone, walcowate lub lekko spłaszczone, żółtobiaławe, długości do 18 mm. Na każdym boku ciała znajduje się rząd czterdziestu czerwonych plamek. Są to gruczoły skórne, które wydzielają parzący płyn. Niemal na każdym z licznych segmentów ciała występują dwie pary odnóży. W spoczynku krocio-nogi zwijają się w kłębek.
Z innych krocionogów, występujących dość licznie w uprawach ogrodniczych, wymienić można węzłowca ogrodowego (Po/ydesmus comp/anatus L) i krocionoga brunatnego (Cylindroiulus frisius Verth.).
Zimują w glebie dorosłe i młode osobniki. Samice składają jaja od maja do września, do gniazd wydrążonych w glebie. Wylęgłe po dwóch tygodniach młode są podobne do form rodzicielskich l rozpoczynają gromadne żerowanie. Przyrost odbywa się po każdej kolejnej wylince, po której przybywa jeden segment. Cykl rozwojowy jednego pokolenia trwa rok.
Zwalczanie. Wyłapywać krocionogi na pułapki, tj. do zakopanych ziemniaków lub marchwi. Ziemię kompostową, często licznie zasiedlaną przez krocionogi, dezynfekować termicznie lub chemicznie. Wykładać zatrute przynęty w postaci pokrojonej sałaty lub rzod-Idewki potraktowanej Fosćhlorem płynnym 25. Przy silnym wystąpieniu stosować wapnowanie gleby i nawożenie mineralne.
