Turkuć podjadek
Gatunek ten należy do rzędu prostoskrzydłych (Orthoprera) i rodziny turkuciowatych (Gry//ota/p/dae). Występuje dość pospolicie, szczególnie na plantacjach przylegających do łąk, lasów lub upraw wieloletnich. Jest to gatunek wielożerny, poza roślinami, które uszkadza, odżywia się również ślimakami i dżdżownicami. Zarówno owady dorosłe, jak i larwy drążą korytarze pod powierzchnią gleby. Napotkane korzenie roślin są podgryzane, a rośliny wypychane na powierzchnię, gdzie najczęściej zasychają. Wieczorem żerują na nadziemnych częściach roślin. Największe szkody powodują na rozsadnikach, na gtebach pulchnych i bogatych w próchnicę.
Jest to owad o charakterystycznej morfologii. Osobnik dorosły ma ciało krępe, brunatne, długości 5-6 cm. Przedtułowie jest silnie rozwinięte, z pierwszą parą nóg grzebnych, podobnych do krecich,
skrzydła przednie są krótkie, pergaminowo zgrubiałe, brunatne, tylne błoniaste, długie, żółtawe, z brunatnym użyłkowaniem. W spoczynku skrzydła układają się wachlarzykowato wzdłuż ciała. Na końcu odwłoka znajduje się para przysadek odwłokowych. Larwy pokrojem są podobne do form rodzicielskich z tym, że początkowo sq białawe, później brunatnieją. Skrzydła pojawiają się dopiero u starszych larw, które po dziewięciu wylinkach upodabniają się do osobników dorosłych.
Zimują owady dorosłe i dorastające larwy w głębszych warstwach gleby. W okresie od kwietnia do lipca zapłodnione samice budują korytarz z zagłębieniem, tzw. gniazdem, do którego składają 200-300 jaj. Rośliny nad gniazdem, dla lepszego nagrzewania się gleby, są zniszczone i powstają puste miejsca. Po około 14 dniach wylęgają się larwy, które początkowo żerują gromadnie pod opieką samicy, a później rozchodzą się i prowadzą indywidualny tryb życia.
Z nastaniem jesieni osobniki dorosłe i larwy przemieszczają się na zimowanie. W ciągu roku występuje jedno pokolenie. Zwalczanie. Wyłapywać turkucie do naczyń gładkościennych zagłębionych poniżej powierzchni ziemi i połączonych deseczką. Szkodnik napotkawszy na przeszkodę posuwa się wzdłuż niej i wpada do naczynia. Codziennie wybierać z naczynia turkucie i niszczyć je. Można je również wabić do zakopanego na jesieni ciepłego obornika, a następnie odkopać pułapkę i zniszczyć zgromadzone tam turkucie. Niszczyć gniazda z jajami lub młodymi larwami, których miejsce rozpoznaje się po płacowo zaschniętych roślinach. Przy lokalnym występowaniu turkucia można wykładać przynęty, np. liście sałaty potraktowane Fosćhlorem płynnym. Przy dużym nasileniu szkodnika należy na powierzchni gleby wysiać Basudin 10 C lub Diazinon 10 G w dawce 50 kg/ha i następnie wymieszać pestycyd z 10-centymetrowq warstwą gleby.
